Από το 1929 στο Σήμερα: Η Ιστορική Σκυταλοδρομία της Καταγραφής του Κάμπου Όταν η ιστορία, η έρευνα και η ζωή ενώνονται σε έναν μεγάλο κύκλο 22 ετών.
Στο μακρινό 1929, ο Φίλιππος Αργέντης καλεί τον μεγάλο μας αρχιτέκτονα Δημήτρη Πικιώνη στη Χίο για να ξεκινήσει την καταγραφή των αρχιτεκτονικών θησαυρών του νησιού μας. Σήμερα, νιώθω βαθιά συγκίνηση και χρέος, καθώς συνειδητοποιώ ότι αυτή η προσπάθεια βρήκε τη συνέχειά της.
Μια συνέχεια που ξεκίνησε για μένα το 2004 με την πτυχιακή μου εργασία στην Αγγλία (De Montfort University Leicester (DMU) και συνεχίζεται μέχρι σήμερα, αδιάκοπα, με μια ζωντανή, ψηφιακή καταγραφή των κτημάτων του Κάμπου. Αυτή η μακροχρόνια προσπάθεια οδήγησε στο βιβλίο μου «Οι Θησαυροί του Κάμπου» το 2017.
Η Καινοτομία της Μελέτης: Η «Ψυχή» πίσω από την Πέτρα
Πέρα από την αρχιτεκτονική και φωτογραφική αποτύπωση των κτημάτων, η μεγάλη καινοτομία αυτής της μελέτης είναι ότι βασίζεται στις προφορικές μαρτυρίες. Στις φωνές των ίδιων των ανθρώπων: των παλιών ιδιοκτητών, των κατοίκων, των μαστόρων και τεχνιτών που δούλεψαν την πέτρα των Θημιανών, αλλά και των επιστημόνων που ανέλυσαν την ιστορία του τόπου μας.
Ένα Παγκόσμιο Οδοιπορικό: Στα ίχνη της Χιώτικης Διασποράς
Η αναζήτηση των στοιχείων για τις μεγάλες οικογένειες του Κάμπου, που ξεριζώθηκαν μετά τη Σφαγή της Χίου το 1822 και τον μεγάλο Σεισμό του 1881, με ταξιδεύει σε όλο τον κόσμο. Μετά τη Γένοβα, την Κωνσταντινούπολη και την Αίγυπτο, ο δρόμος με βγάζει σύντομα στη Σύρο και μετά στο Λονδίνο, για μια ιστορική έρευνα στο μεγάλο ελληνικό κοιμητήριο του West Norwood, εκεί όπου αναπαύονται οι μεγάλες οικογένειες των Χιωτών εμπόρων.
Οι Στιγμές του Χρόνου: Μάιος 2026
Αυτό το παγκόσμιο οδοιπορικό και η αδιάκοπη καταγραφή 22 ετών ήταν το «διαβατήριο» για την πιο συγκινητική συνάντηση της ζωής μου: μια αξέχαστη φιλοξενία από την κόρη του Δημήτρη Πικιώνη, Αγνή, και την εγγονή του, Ντόρα.
- Στην πρώτη φωτογραφία: Τρεις γενιές αρχιτεκτόνων συναντώνται στο γραφείο της Αγνής Πικιώνη. Στο κέντρο, η εμβληματική μορφή του Δημήτρη Πικιώνη, περιτριγυρισμένη από τα παγκόσμια έργα του. Στα αριστερά εγώ, και στα δεξιά η Αγνή, σε μια στιγμή απόλυτης πνευματικής σύνδεσης.
- Στη δεύτερη φωτογραφία: Κρατάμε μαζί με την Αγνή το βιβλίο μου «Οι Θησαυροί του Κάμπου». Ένα αντίδωρο ευγνωμοσύνης, με φόντο τα ιστορικά πορτρέτα της οικογένειας Πικιώνη, που επιστρέφει νοητά στον τόπο που τόσο αγάπησε ο «δάσκαλος».
- Στην τρίτη φωτογραφία: Δίπλα-δίπλα, η πτυχιακή μου διατριβή του 2005 στο Leicester και το βιβλίο του 2017. Η ζωντανή απόδειξη μιας αδιάκοπης πορείας.
Η μεγαλύτερη τιμή ήρθε στο τέλος αυτής της μαγικής ημέρας, όταν μου εμπιστεύτηκαν και μου χάρισαν τη σπάνια, συλλεκτική κασετίνα με το συνολικό έργο του Πικιώνη — μια έκδοση που μοιράζονται μόνο με ελάχιστους ανθρώπους που εκτιμούν βαθιά την κληρονομιά του.
Όταν κοιτάζω αυτές τις εικόνες, συνειδητοποιώ ότι η αρχιτεκτονική είναι ένα ασταμάτητο ταξίδι χρέους απέναντι στην ιστορία και την ταυτότητα του τόπου μας.
Αγνή και Ντόρα, σας ευχαριστώ από καρδιάς. Η υπόσχεση για την επόμενη συνάντησή μας είναι ο κρίκος μιας ιστορίας που ξεκίνησε το 1929 και συνεχίζεται αδιάκοπα.